راضیه حسینی: خیال‌مان راحت شد. حالا دیگر می‌توانیم هر چیزی که نمی‌توانیم بخریم را پیدا کنیم. اگر کالا به‌وفور وجود نداشت ما چطور می‌توانستیم قفسه‌های پر از مواد خوراکی مختلف را ببینیم و بعد از کنارشان رد شویم؟ اگر این‌همه وفور نبود ما چطور می‌خواستیم متوجه شویم مشکل از جیب ماست نه مسئولان؟ مشکل از ماست که وقتی پا در فروشگاهی پر از انواع‌واقسام اقلام خوراکی و غیرخوراکی می‌گذاریم و می‌بینیم از شیر مرغ تا جان آدمیزاد را می‌توان پیدا کرد، باز می‌رویم سراغ کوچک‌ترین سبد موجود در فروشگاه، همان‌ها که هیچ چرخ و دسته‌ای ندارند و راحت می‌توانیم در دست بگیریم. تازه بعضی‌اوقات آن هم به کارمان نمی‌آید و ظرفیت دست‌های‌مان کافی است.

کم‌کم صف صندوق‌های زیر ده‌تایی فروشگاه‌ها طولانی‌تر از صف معمولی می‌شود و شاید چندی بعد همه‌ی صندوق‌ها بشود زیر ده‌تایی و یکی دو تا بالای این عدد. همان یکی دو تا هم آن‌قدر خلوت باشد که صندوق‌دار هر روز آمار مگس‌های فروشگاه را حساب کند.

متشکریم که این‌قدر به فکر ما هستید و نمی‌گذارید قحطی، کمبود و نبود کالا را حس کنیم. متشکریم که همیشه حواس‌تان به‌وفور کالا هست و تحت هر شرایطی نمی‌گذارید ویترین‌ها خالی بمانند.

بالاخره آدم‌هایی هنوز در این شهر زندگی می‌کنند که می‌توانند سبدهای بزرگ را پر کنند و از وفور لذت ببرند. می‌توانند کارت بکشند بدون این‌که به این فکر کنند یارانه کی واریز می‌شود و کالابرگ چه‌ زمان. می‌توانند مخاطب مجری‌های صداوسیما شوند و در پاسخ به پرسش «اوضاع چطوره؟ کمبود یا گرونی هست؟» جواب بدهند: «نه. ما که هرچی خواستیم خریدیم.

تازه کلی پول هم اضافه آوردیم.» بعد بخندند و از کادر به همراه سبد پر خارج شوند. لبخند، دوربین و میکروفن هم از آن چیزهایی است که به‌وفور در تلویزیون وجود دارد. مثل کالا. شاید حتی بیشتر از آن!

اگر در فروشگاهی دیدید دوربین صداوسیما به سمت‌تان در حرکت است حتماً لبخند بزنید. شما در مقابل دوربین آشکار و واقعی قرار دارید. دوربینی که واقعیات را خیلی درست‌وحسابی نشان می‌دهد، طوری که با گوشت و پوست‌واستخوان خودتان نمی‌توانید درکش کنید.

حتماً باید بنشینید پشت تلویزیون، چند تا مصاحبه ببینید، تا خوب متوجه شوید!

• نویسنده : یزدفردا
• منبع خبر : خبرگزاری فردا